ده...یازده سالم بود...پدرم رویِ دامنه ی کوه نشسته بود و داشت آتش روشن می کرد.من دلم می خواست بروم خانه.بروم برنامه کودک ببینم.آتش روشن شد.از پدرم پرسیدم چرا آمدیم این جا؟حرفی نزد.خیره شده بود به آتش.من به دختری به نامِ نِل فکر می کردم که امروز نتوانسته بودم بنشینم و نگاهش کنم.چقدر اصرار کردم که نیایم وحالاباید بنشینم اینجا و بابایم را نگاه کنم که خیره شده به آتش.بلند شدم.رفتم جلوتر.قدم به موتور بابا نمی رسید.دستی رویِ زینش کشیدم.برگشتم.دیدم پدرم انگشتری را که بعدها مادرم دستِ من کرد را سرِ یک تکه چوب گذاشته و بالایِ آتش نگه داشته است.

«چرا می سوزونیش...نمی خوایش بدش به من...»حرفی نزد.فقط خیره بود.من از تویِ جیب کتم یک تکه نان بیرون آوردم وبه دهان گذاشتم.سرم یخ کرده بود.دلم می خواست موهایم مثل برادر نِل آن قدر بلند بود که جلویِ یکی از چشمهایم را می گرفت. مثل موهایِ علی بابا تویِ کارتن ماجراهایِ سند باد. اما مدرسه ممنوع کرده بود موی بلند را.تازه سرم را تراشیده بودم باز و دلم می خواست موهایم بلند بود. تکه نان را جلویِ یکی از چشمهایم گرفتم...مثل موهای بلندی که توی صورتم ریخته وبا آن یکی چشمم دیدم که پدر،انگشتر داغ کرده را از سرِ چوب گرفت و انگشتش را تویش فرو کرد.تکه ی نان از دستم افتاد. به طرفش دویدم.از درد سرخ شده بود.سرش تا رویِ شکمش پایین آمد و برگشت.می لرزیدم.اشک می ریختم.فقط یک بند می پرسدم چرا؟چرا؟چرا؟که پدر یک مرتبه بر گشت و چنان کشیده ای تویِ گوشم زد که پرت شدم رویِ زمین.بغض کرده بودم. می خواستم گریه کنم.اما بغضم نمی ترکید.پدرم بلند شد و پیش آمد.رویِ دو زانو نشست.دستهایِ بزرگش شانه ام را چنگ زد.تکان داد.

«بعضی چیزها هس که چرا نداره...همینه که هست.... دنبالِ جواب بگردی ... بدبخت می شی...چرا؟چرا نداره...مث این کشیده که خوردی...ونپرس چرا خوردی...».